dinsdag 27 oktober 2009

Verrassing!

Maandag 26 oktober

Hola Amigos,

Nu eens geen bericht op het blog van Femke, maar van los padres. Het lijkt wel op dit moment of we in het paradijs vertoeven! We rollen van de ene verbazing in de andere.
Laat ik maar starten met ons verhaal vanaf het begin. We konden met onze goede vriend Jack meerijden naar Schiphol en kwamen daar rond 6.00 uur aan. Dus alle tijd voor een kop koffie en een beetje rondneuzen. We moesten ook nog inchecken dus dat ook alvast maar gedaan via zo’n moderne zuil. Alle gegevens ingevoerd tot twee keer aan toe en dan aan het eind de melding krijgen dat een medewerker van Continental Airlines moet autoriseren, d:). Dat schoot dus niet op, maar gelukkig lukte het ook bij een paar andere mensen niet dus het lag niet aan ons!

De reis naar onze tussenstop in Houston verliep voorspoedig, met een stel bejaarde stewardessen en stewards (John en Wilbert, jullie hadden gelijk), maar wel met een prima service aan boord. In Houston duurde het een eeuw voordat we door de douane waren, waardoor onze wachttijd van bijna 7 uur al flink was afgenomen. Ik moet ook zeggen dat we ons daar geen moment verveeld hebben, want met wat shoppen, koffie en een goed boek kwamen we de tijd wel door. Met een uur vertraging vertrokken we naar Guatemala City, waar Femke en haar taxi driver ons op stonden te wachten. Het was goed om ‘onze kleine meid’ daar te zien. Van daar gingen we naar onze eerste overnachtingsplek in Antigua in het appartement van Francien en haar Amerikaanse huisgenoot Jonathan. Na wat gekletst te hebben met borrel erbij gingen we moe de koffer in.

De volgende dag op tijd op om Antigua te verkennen en te ontbijten in dit leuke stadje bij Doña Louisa, die we na een uur zoeken hadden gevonden. Lida en ik zijn ook echte wereldreizigers, want als we op stap gaan vergeten we ons mobiel mee te nemen (die van Lida nog thuis in de oplader en die van mij met een lege batterij) en onze boekje van Guatemala met alle plattegronden van de belangrijkste plaatsen, dus ook van Antigua! Met dit boekje hadden we in binnen 10 minuten bij Doña Louisa aan het ontbijt gezeten! ’s Middags zijn we naar het reisbureau van Femke’s vriend William gegaan om de reis voor onze tweede week in Guatemala te bespreken en te boeken. Nou, dat belooft wat! Daar komen we later nog wel op terug. Ondertussen bleef ons Fem ons verbazen, want ze spreekt iedereen aan om in rap Spaans de weg te vragen of om met de vele bekenden die ze daar tegen kwam een praatje te maken! Terwijl wij het simpele ‘ mucho gusto” niet eens konden onthouden! Het zal de leeftijd zijn.

’s Avond had Jonathan heerlijk voor ons een Mexicaanse maaltijd gekookt en gingen al snel daarna doodop naar bed. De volgende dag moesten we al om 7 uur met de chickenbus naar Chichicastenango, wat een belevenis. We hebben onze ogen uitgekeken en genoten van al die kleurrijke mensen. De bus propvol, de diversiteit aan bagage boven op het dak, de dikke zwarte rookwalmen uit de uitlaat en de gekke maniertjes van de bijrijder van de bus! Echt lachen. Onderweg zagen we ook de armoede, het harde werken en het sjouwen van onvoorstelbare hoeveelheden ballast op de rug. Bij ons zou een heftruck er bijna nog onder bezwijken. De natuur is prachtig, de wegen bergop erg bochtig en dat met een ADHD buschauffeur die zeker voor donker thuis wilde zijn. Ze rijden als gekken!

In Chichi aangekomen gingen we met de tuctuc naar Ruth en Felipe, Fem haar tijdelijk verblijf waar we kennis maakte met Francien en Marieke, een andere vrijwilliger van het project. We gingen direct door naar de winkel van Ut’z Batz waar we hartelijk werden ontvangen door Emiliana, de leidster van de coöperatie, en de andere aanwezige Maya vrouwen. Het was gewoon ontroerend om te zien hoe blij ze waren onze Fem weer te zien. En natuurlijk maakte wij ook kennis met ze op de gebruikelijke Maya manier door een paar klopjes op de schouder te geven. De rest van de dag hebben we rond de winkel gebivakkeerd waar voor Fem, Francien en Marieke een hoop werk te doen was. Veel regelen, overleggen, uitwerken op de computer en vooral veel bellen. We zijn ook nog met Femke mee geweest naar de timmerman voor het overleg over de kast die hij gaat maken. Het lijkt wel of de dagen 48 uur hebben want we doen en zien zo ontzettend veel! Shirley een andere goede kennis van Femke heeft ons een rondleiding door het Maya informatiecentrum gegeven en in haar schattige Engels ons veel verteld over de Maya cultuur.

Verder zijn Lida en ik nog naar de markt gelopen waar de voorbereidingen werden getroffen voor de grote bekende markt op zondag. We hebben onze ogen uitgekeken! Iedereen probeert wat te verdienen op de markt, van groot tot klein. Veel kinderen worden ingeschakeld om geld te verdienen met de verkoop van frutsels, etenswaren of met schoenenpoetsen. De concurrentie is moordend en alles draait om geld. De mensen zijn werkelijk de hele dag bezig om te overleven en dan schaam je je soms wel een beetje waar wij ons zo druk over kunnen maken. We hebben ook wel gemerkt dat het project Ut’z Batz voor de vrouwen zeer belangrijk is en dat ze het in al beter hebben dan ruim een jaar geleden. We kunnen nu in ieder geval ook met eigen ogen zien dat alle donaties voor de stichting goed worden besteed.

’s Avonds voor het eten kwam Francisco, de kleermaker die prachtige dingen maakt van de stoffen die de vrouwen weven. Er werd druk overleg gevoerd over nieuwe ontwerpen voor tassen, kussens en andere zaken waar in een dag tijd een aantal prototypes van werden gemaakt. Geweldig! Ondertussen bleven we maar kennis maken met allerlei bekenden en vrienden! Javier, de tandarts, Manuel die ook werkt bij het toeristeninformatiecentrum, en de restauranthouders die Femke heeft geïnterviewd voor de toeristische website van Chichi. Het was gewoon overweldigend! Het hele dorp lijkt onze Fem te kennen en dan te bedenken dat ze er nog maar een paar weken is. Het is ons wel heel duidelijk geworden dat “ de meiden” goed werk doen.

Zondag ochtend op tijd opgestaan om naar de winkel te gaan. Er moest geflyerd worden om toeristen van de markt naar de winkel te lokken. De markt is enorm, je weet gewoon niet wat je ziet. Alle straten van Chichi, die toch al niet breed zijn, staan bomvol met kramen waar werkelijk alles te koop is. We zijn met Femke, Marieke en een van de Maya vrouwen meegegaan om te zien hoe het werkt om de toeristen naar de winkel te krijgen. Zonder schroom worden toeristen in het Spaans of Engels aangesproken en het is opvallend dat bijna iedereen bereid is om naar hun verhaal te luisteren.

Francien had ons vooraf geïnstrueerd om vooral geen kostbare spullen mee naar de markt te nemen dus uit voorzorg had ik mijn portemonnee op een andere plaats in mijn broek verstopt dan mijn gebruikelijke kontzak. En jullie raden het waarschijnlijk al……….gerold. Weg knip met bankpas en geld dat we net hadden gepind. Gelukkig was het niet veel (90 euro ongeveer), maar toch wel vervelend. Gelukkig waren alle andere passen en rijbewijs thuisgebleven.

’s Middags kregen we van Don Carlos, de manager van het Maya Inn hotel, een privé rondleiding door dit fantastische hotel. Het is groot, oud en met een schitterende binnentuin. Alle kamers zijn verschillend ingericht in koloniale stijl met alleen maar antieke meubelen en allemaal met eigen open haard en badkamer. Don Carlos vertelde ons de prachtigste verhalen over de geschiedenis en de beroemde gasten die er gelogeerd hebben in zijn 40 jarige carrière als manager. Veel van de grote Amerikaanse filmsterren zijn er gast geweest en met Robert Redfort heeft hij nog steeds contact.
Daarna snel terug naar de winkel, want Francisco zou zijn kunstwerken brengen. Daarna naar huis waar we kennismaakte met Ruth, Femke haar pleegmoeder en haar kleindochter Nimsey. Doodmoe rolde we op tijd ons bed in.

Maandag ontbijt bij Ruth en daarna snel naar de winkel, want er moesten nog zaken gedaan worden. Tegen de middag gingen we met de chickenbus naar Panajachel, om naar het meer van Atitlan te gaan. Vandaar met de boot naar Santa Cruz, waar we op aanraden van Karin een cabin gehuurd hebben in het Isla Verde, een eco hotel. Het meer is aan het eind van de dag onrustig en donkere wolken dreigden hun inhoud over ons uit te storten, maar het viel mee. We kwamen droog over en werden verrast door het paradijs waar we in terecht waren gekomen. We voelden ons direct als een Floortje Dessing en een Johnny de Mol die de reisgids van Djoser waren binnengestapt. Wat een prachtige natuur, overal bloemen, schitterende uitzichten over het meer vanuit je bed! Het is bijna niet te beschrijven zo mooi als het hier is. Lekker even een dagje chillen en heerlijk eten. Wie heeft het! De zon schijnt iedere dag, heerlijke temperatuur, vriendelijke mensen om ons heen dus echt genieten.

De plannen voor de komende dagen zijn al weer gemaakt: dinsdag naar San Juan om een bezoek te brengen aan de organisatie die op natuurlijke wijze gekleurd katoenen stoffen leveren en ’s avonds eten in Panajachel in het restaurant van Karin. Woensdagochtend gaan we naar het dorp van Emiliana, waar we een nieuw onderdeel van het project gaan bekijken, nl. een kippenfarm die opgezet wordt in een aantal dorpen. Het is de bedoeling dat de vrouwen van de coöperatie minder afhankelijk zijn van een product nl. de stoffen. Dan is een kippenfarm een goede activiteit om erbij te doen. Er worden namelijk erg veel eieren gegeten door de locale bevolking. Daarna gaan we snel terug naar Chichi want daar moet nog veel werk verzet worden en donderdag is het al weer markt. Lida en ik kunnen ons die dagen verdienstelijk maken met het helpen inventariseren en opzetten van een goede administratie! Daarna zien we het wel weer.

Tot slot nog even een paar dingen die mij opgevallen zijn: er rookt vrijwel niemand (hebben de mensen ook geen geld voor), in restaurants moet je geen haast hebben, er is veel inefficiëntie maar vooral om mensen aan het werk te houden en ik ben denk ik de enige in heel Guatemala die een kale bol heeft! Kale Guatemalteken heb ik nog niet gezien. Dat was het voor nu en tot de volgende keer. Adios!

Lieve groeten van Lida en Jos.

3 opmerkingen:

  1. Hoi iedereen,

    Had het bericht gemist op 12 oktober. Een naar bericht en zeker voor Femke als ze zo ver weg zit. Gecondoleerd en veel sterkte aan iedereen.
    Waanzinnig wat Femke allemaal doet en bereikt. Ik kan me voorstellen dat jullie waanzinnig trots zijn. Altijd is de tijd tekort is om alle indrukken op te doen en te verwerken. Uit jullie verhaal blijkt dat het reuze naar het zin is.
    En, by the way, Floortje Dessing kan wel een goeie copywrighter voor de reisverhalen gebruiken. Naast toneelspelen ook een begenadigs schrijver merk ik.
    Op de weidemolen gaat alles nog steeds z'n gangetje.
    Veel plezier, geluk een wijsheid aan iedereen gewenst.

    Voor wat betreft de portomenaie... hopen maar dat het geld voor eten, kleding of kinderen gebruikt wordt.

    Het ga jullie goed en we hopen jullie weer gezond op de Weidemolen te zien. En voor Femke Yvonne gaat ook nog wat storten.

    gr. De buurtjes van Weidemolen 4

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooi reisverslag om te lezen, je beschrijft het zo mooi dat het een beetje voelt of ik er ook een beetje bij ben.
    Goed om te lezen dat Femke daar heel veel goeds doet en al zoveel van betekenis is voor de bevolking.
    Jullie junnen nog een week volop genieten en dat zal jullie zeker lukken.
    Heel veel liefs: John, Liesbeth, Joey, Robin en Nick.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi Liesbeth,

    Dit bericht is speciaal voor jou, want we kunnen helaas niet op verjaardagsvisite komen.
    Dus via deze weg alvast van harte gefeliciteerd en een hele fijne dag gewenst!

    Voor de andere volgers:
    Deze week is de post die jullie Femke gestuurd hebben eindelijk aangekomen, na ongeveer een maand! Post van de Bulkjes, Vonkjes en van Sanne en Sjaak en Jeanet vanuit Rhodos.

    Groetjes van ons!

    Liefs Femke, Lida en Jos

    BeantwoordenVerwijderen